با طلوع هر فجري لاله اي از خون سرو قامتي مي رويد و با هر جهادي براي نجات دين مقدس الهي خوني مي جوشد و بر زمين مي ريزد و با جوشش خونش فرياد مي آورد كه اي ظالمان تاريخ، جز به بند كشيدن و سلطه گري محرومان و مستضعفان جهان نمي انديشيد، بدانيد كه همين فرياد مظلوميت و حق طلبانه امت هاي مستضعف و در بند، طوفان آتش زايي مي شود و خرمن كفر و ظلم و استكباران را به آتش و دود مي كشد.

شهيد محمودي در سال 1338 در خانواده اي محروم و مذهبي و پايبند به مسائل ديني چشم به جهان گشود دوران ابتدايي و راهنمايي را با موفقيت و نمرات بسيارعالي به پايان رساند و در سال اول دبيرستان به دليل نياز مالي، از رفتن به مدرسه صرفه نظركرد و در شهرستان شيراز به مدت دو سال در يك نجاري مشغول به كارشد. درآمد خود را پس انداز مي كرد و براي خانواده خود مي فرستاد. در سن 16سالگي به مدت چهار سال به شغل رانندگي پرداخت، در سن 19 سالگي ازدواج كرد و در سن 22 سالگي بعنوان راننده اداره برق مشغول به كار شد و چهار سال در اين اداره با صداقت به كار پرداخت تا اينكه در سال 1365به عنوان بسيجي به جبهه اعزام و در تاريخ 31/5/65 مجروح شد که بر اثر جراحت شديد در جمجمه و بر اثر بمباران شيميايي به درجه رفيع شهادت نائل آمد.

این شهيد بزرگوار نسبت به خانواده و مردم بسيار مهربان و دلسوز بودند، نسبت به زندگي ديگران حسادت نمي كردند و از اينكه ديگران زندگي خوبي داشتند، خوشحال بودند. از دوران كودكي علاقه وافري به مسائل ديني و مذهبي داشتند، براي اقامه نماز به مسجد مي رفتند و در تشييع جنازه شهداء شركت مي كردند، نسبت به نماز اول وقت و رعايت حجاب بسيار سفارش مي كردند. داوطلبانه از طريق اداره برق خرامه به عنوان بسيجي به جبهه رفتند و حتي خانواده شهيد هيچ اطلاعي از اعزام ايشان نداشتند تا يك شب قبل از اعزام كه جهت خداحافظي به خانواده مراجعه كردند.

پيام خانواده شهيد: مردم بايد بخاطر حفظ خون شهدا به مسائلي كه شهدا اهميت مي دادند، ارزش قائل شوند و خواسته هاي شهدا را زير پا نگذارند، هميشه در راه خدا قدم بردارند و همه كارهايشان را با نام خدا آغاز كنند و به نماز اول وقت اهميت دهند و در مراسم هاي ديني شركت كنند. مسئولين نيز بايد حداقل سالي يك بار به خانواده شهدا سر بزنند.